Home » Recencies » Recencies boeken Kenneth Wapnick

Recencies

De boodschap van Een cursus in wonderen - Dr. Kenneth Wapnick

Met bewondering  heb ik dit boek uitgelezen, ik kon niet stoppen met lezen en het voelde als een spannende thriller, waarvan je benieuwd bent hoe het afloopt. Het is vreemd om zo een recensie over een spirituele visie als Een cursus in wonderen te beginnen en toch voelde het zo. Wat het voor mij zo intrigerend maakte was hoe Kenneth Wapnick in staat is geweest om zo een gloedvol betoog te houden over wat de boodschap van Een cursus in wonderen inhoudt.

Net als een soort detective ontrafelt hij stap voor stap, het ogenschijnlijk ontstaan van de afscheiding van God, de hardnekkigheid van het ego om zich koste wat kost te willen handhaven en wat vergeving inhoudt.

Dit doet hij door heel systematisch aan de hand van teksten uit het Tekstboek en/of het Werkboek en Het Handboek voor Leraren. Ik vond het echt een vondst wat hij zegt waar de ego-persoonlijkheid zich in bevindt, van wat hij noemt “de onheilige Drie-eenheid”  van “zonde-schuld-straf”, waarin God gezien wordt als Diegene Die uiteindelijk wraak neemt door ons te straffen voor onze zonden.

Het is echt voor iedereen die Een cursus in wonderen bestudeert een aanrader om dit boek als ondersteuning bij dit leerproces te gebruiken, zelfs voor de meer gevorderde student of Leraar, is het aanbevelingswaardig om dit boek ter hand te nemen. Vooral het tweede deel “Weinigen verkiezen te luisteren”  kan nog wel een eyeopener vormen voor verborgen ‘spirituele speciaalheid en arrogantie’.

Het lezen van dit boek maakt je nederig in de ware zin van het woord.

Boekbespreking;
Frans Kok


De boodschap van Een cursus in wonderen - Dr. Kenneth Wapnick

Kenneth Wapnick heeft een prachtig, inspirerend boek geschreven, dat heel mooi verzorgd is uitgegeven door Inner Peace Publications in Soest. Harde kaft, in de blauwe Cursuskleur, met een schitterende vertaling van Jan-Willem van Aalst.

Een boekbespreking, ik kan kort zijn, ik vind het een heel boeiend en leerzaam boek, overzichtelijk en systematisch opgebouwd; een boek om te hebben.

In het eerste deel Allen zijn geroepen verheldert en verduidelijkt Ken Wapnick de boodschap van de Cursus, stap voor stap, waardoor we de Cursus beter kunnen begrijpen. Er loopt een rode draad door het boek, de nondualiteit van de Cursus.

In het eerste hoofdstuk begint hij met de nondualistische aard van God, waarvan wij deel uitmaken; wat voor ons moeilijk te bevatten is omdat we in de dualiteit van de wereld leven. Het ego is niet in staat een werkelijkheid buiten zichzelf te bevatten. Dat ervaren wij ook vaak.

In de nondualistische uitspraken verspreid over de drie boeken, vinden we de weg om te gaan zodra we daar klaar voor zijn, dat vond ik een mooie uitspraak. Daarom kunnen we ook blijven studeren, we ervaren de Cursus in verschillende tijden anders. De Cursus betekent ook: alle gedachten aan speciaalheid en schuld opgeven.

Hieronder volgen in vogelvlucht stukjes uit de inhoud die me aanspraken.

‘In de eerste splitsing ontstond het nietig dwaas idee, en in hetzelfde moment werd Gods antwoord, de Heilige Geest, gegeven. Hij inspireert het verzoeningsbeginsel: de herinnering aan onze Bron.’

‘De wereld ontstond om de projectie van de dwaling naar buiten (de afscheiding) te verbergen, en werd het scherm dat tussen ons en de waarheid werd opgetrokken.’ Duidelijker kun je het voor mij niet zeggen.

Mooie definities:

Vergeving is stil en doet in alle rust niets. Ze kijkt alleen, en wacht, en oordeelt niet. Vergeven, een proces van verlossing.

Het wonder doet niets. Al wat het doet is: het maakt ongedaan. Het is het middel, de verzoening is het beginsel, en genezing het resultaat.

De aard van Jezus en van de Heilige Geest.

Jezus is de naam van iemand die mens was, maar in al zijn broeders het gelaat van Christus zag, en zich God herinnerde.

De Heilige Geest is een pure, abstracte niet-specifieke Liefdesgedachte.

‘De kern van het verschil van Een cursus in wonderen met vrijwel elke andere spiritualiteit die onderwezen wordt, is dat hij een puur nondualistische metafysica weerspiegelt die desalniettemin het lichaam en de fysieke wereld niet kleineert, wegwuift, of verafgoodt. Zolang wij geloven dat het lichaam en de wereld echt zijn, behandelt Jezus deze in zijn onderricht in de Cursus alsof ze echt zijn.’

‘Leven in een duale wereld, in nondualiteit; met hulp van de Heilige Geest, die het vermogen heeft om achter symbolen de eeuwigheid te aanschouwen, wat Hem in staat stelt de wetten van God te begrijpen, uit naam waarvan Hij spreekt. Daarom kan Hij de functie vervullen te herinterpreteren wat het ego maakt, niet door te vernietigen, maar door te begrijpen. Begrijpen is licht, en licht leidt tot kennis.’

Ken Wapnick benadrukt de eenheid van de Cursus, als een symfonie. Je kunt er geen deel van lezen en denken dat je de boodschap wel begrijpt. Het Tekstboek kun je blijven bestuderen, de werkboeklessen worden beter begrepen als je het Tekstboek hebt bestudeerd. Het Handboek is een nuttige aanvulling op die beide boeken.

Vanaf het begin maakt Jezus Helen Schucman duidelijk dat de drie boeken nooit gescheiden mogen worden, en dat de succesvolle voltooiing van het curriculum afhangt van hoe de student het Tekstboek, Werkboek, en het Handboek voor leraren bestudeert.

 

In het tweede deel Weinigen verkiezen te luisteren gaat Ken in op de vele vergissingen die makkelijk kunnen ontstaan als we de niveaus waarin de Cursus is geschreven misverstaan. Ook in dit deel geeft hij veel citaten, die hij vervolgens uitlegt.

Het niet begrijpen van het belangrijke verschil en de belangrijke brug tussen de metafysische en de praktische niveaus waarop Een cursus in wonderen is geschreven is voor veel studenten een moeilijkheid. Ken probeert het voor ons te verhelderen en dat doet hij heel goed, heel toegankelijk.

Nederigheid aanvaardt Een cursus in wonderen.

Arrogantie probeert de Cursus te verbeteren.

Het onderricht komt tot ons in een dualistisch raamwerk, omdat de onderste sporten van de ladder – waar vrijwel het hele Zoonschap zich bevindt – het enige is dat begrepen kan worden. Jezus wijst ook waar de ladder heen gaat.

‘Nadruk van de Cursus ligt, als je hem juist leest, altijd op het ongedaan maken van verstrikkingen in de denkgeest van de individuele student, niet op vorm of structuur. Daarom staat er in de Cursus niets over groepen of organisaties.’ Jezus wil geen martelaren, ook geen missionarissen. De nadruk ligt op het ongedaan maken van het ego. Goedbedoelende studenten van Een cursus in wonderen hebben dus nog niet begrepen dat Jezus’ woorden over het zich verbinden met onze broeders zijn bedoeld als metaforen voor de grotere verbintenis in de denkgeest; zonder deze verbinding is elke externe verbintenis betekenisloos en zelfs potentieel destructief. De vergissing ligt er natuurlijk in dat men zich niet realiseert dat wat mensen waarlijk verbindt hun gemeenschappelijke Bron is, die louter geest is.

De hele historie van het Christendom dient als een lichtend voorbeeld van de pijnlijke gevolgen als niet wordt doorzien in hoeverre de potentie voor speciaalheid inherent is in het vormen van groepen, waarin de verborgen speciaalheid van het ego met een spirituele mantel wordt bedekt.

Ken zegt:

‘De Cursus is simpel, de Cursus is eenvoudig, helder en direct.

De Cursus is vooral praktisch, de toepassing van de Cursus: ervaring.’

 

Ik vond het een schitterend en leerzaam boek, en heel behulpzaam voor een beter begrip van de Cursus. Een aanmoediging ook om te blijven studeren.

Boekbespreking 

Maria Hartogensis


De ongenezen denkgeest genezen - Dr. Kenneth Wapnick

Toen ik de aankondiging van de nieuwste uitgave van Inner Peace Publications ontving was ik direct geïnteresseerd. Het is één van de kleine boekjes van Kenneth Wapnick: De ongenezen denkgeest genezen, Een cursus in wonderen in de praktijk.

Dat interesseert me theorie en praktijk, het is meestal een spanningsveld in praat- of mailgroepen rond de cursus. Ja maar…wordt er dan gezegd hoe gaat dat dan in de praktijk, wat moet ik doen? Vanuit mijn vroegere vak pedagogiek herken ik dit spanningsveld maar al te goed.

Hoe lost Kenneth Wapnick dit op? Daar was ik heel benieuwd naar.

Aanvankelijk dacht ik, maar dit is weer alleen maar theorie. Zeker het eerste deel. Het tweede deel gaat in op vragen van leerlingen tijdens zijn workshops. En dan weer volgt een uitgebreide theoretische uiteenzetting. Daar had ik overigens veel aan. De vraag van: hoe lost hij dit op werd mij ineens duidelijk – het leek wel een ingeving –  toen ik in deze prachtige meimaand even zat bij te komen in de tuin  van alles wat ik had gelezen. Het antwoord daarop is: de praktijk is de praktijk van de denkgeest en niet zoals beginnende leerlingen vaak denken, dat het de praktijk is van de droom, de wereld van illusies. Het probleem uitspitten op het niveau van de illusie of de vorm is niet behulpzaam voor ware genezing. Dat is dus de denkfout. Het stond me ineens helder voor ogen. De praktijk van de Cursus richt zich op wat jij doet in de denkgeest. Welke keuze maak je?  Welke innerlijke houding heb je? Want je bent immers alleen denkgeest. Het wonder is de correctie in de denkgeest. Wat genezen moet worden is dat de denkgeest het ego gelooft. “Maar deze cursus zal voor jou niet werken als je bepaalde fundamentele kerngedachten niet aanvaardt.” (pag. 31)

Dat betekent niet dat je koud en ongevoelig bent, maar wel dat er een ander antwoord is op wat er met mij of mijn dierbaren gebeurt. “Wat er ook met mijn lichaam of met de lichamen van mijn dierbaren gebeurt, ik kan nog steeds in vrede zijn. Ik heb de controle over mijn denkgeest.” Heel helder wordt uiteengezet wat nu onware en ware inleving is. Willen we verschillen zien of zijn we allemaal hetzelfde in de geest?

Dit boekje gaat over onze verantwoordelijkheid voor het zien. “Zeg alleen het volgende, maar méén het zonder enig voorbehoud, want hierin schuilt de macht van de verlossing:

 

                Ik  ben verantwoordelijk voor wat ik zie,

                Ik kies de gevoelens die ik ervaar, en beslis welk doel ik bereiken wil.

                En ik vraag om alles wat mij lijkt te overkomen, en ontvang zoals

                Ik heb gevraagd.”  (T21.II.2:1-5)

 

Hemelvaartsdag 2013

Therese Lehr


De ongenezen denkgeest genezen - Dr. Kenneth Wapnick

Een cursus in wonderen in de praktijk

Een cursus in wonderen, dat dikke, blauwe boek, is geen gemakkelijke kost. De boodschap die erin verkondigd wordt – door Jezus zelf, zo wordt beweerd – is radicaal: alles behalve onvoorwaardelijke liefde is illusie. Praktische toepassing daarvan op het eigen leven lijkt zo mogelijk nog moeilijker en radicaler. Vergeven omdat er niets te vergeven valt, genezen omdat er niets te genezen is. Enfin, complex. Voor de serieuze student van de Cursus, en daarvan lijken er steeds meer te zijn, is het daarom een zegen dat Kenneth Wapnick, die de copyrights van het originele werk bezit, praktische inleidingen op de
Cursus schrijft. Hij verstaat de kunst om in heldere bewoordingen uiteen te zetten wat in de Cursus versluierd aanwezig of op metaforische wijze omschreven is. Deze inleidingen zijn als lampen die het pad van de ware Cursus-adept niet allen be-, maar ook verlichten.

Recensie in Paravisie


Een leven geen geluk - Dr. Kenneth Wapnick

Als je al zolang met de Cursus bezig bent, vanaf 1996 en na de Nederlandse editie in 1999 intensief, dan moet je toch ook dit boek gelezen hebben. Natuurlijk wist ik wel iets over de ontstaansgeschiedenis, maar dat leefde niet echt voor me. De schrijver Kenneth Wapnick, onlangs overleden, slaagt er in om deze geschiedenis en de hoofdpersonen, Helen, Bill, Kenneth en Jezus op meeslepende wijze tot leven te wekken. Wat gebeurde er eigenlijk, in welke omstandigheden, wat was Helen voor type vrouw en Bill, met wie ze een moeizame werkrelatie had.

Het meest opmerkelijke is wel dat Helen niet blij was dat ze deze teksten ontving.. Geen spoor van speciaalheid ook . Integendeel, ze hield het vrijwel voor zich. Zelfs bij de instelling waar ze beiden werkten wist niemand wat zich hier afspeelde. Zeven jaar lang hebben ze samen aan de tekst gewerkt, van 1965 tot 1972.

Een gigantische klus, omdat ze dat buiten hun gewone werk moesten doen. En in de jaren zestig van de vorige eeuw waren de hulpmiddelen niet zoals nu. Daar weet ik alles van omdat ik zelf toen  ingesproken  teksten van de band uittypte.

In 1972 komt de jonge Kenneth op het toneel en raakt innig bevriend met beide. Met Helen heeft hij een soort moeder zoon relatie. Ze gaan zelfs samen op reis naar Israel, met Bill en Louis de man van Helen. Ook al hadden Bill en Helen een moeizame relatie, er was wel een emotionele band. Dat blijkt uit de brieven van Helen en het dagboek van Bill.

Toen Ken hoorde over de ingegeven teksten kon hij niet wachten daar kennis van te nemen. Het zou zijn levenswerk worden.

Helen wordt door de schrijver omschreven als iemand met een buitengewoon rijk innerlijk leven. Voordat de stem zich voordeed had ze al visioenen en dromen, waarin zij als het ware voorbereid werd op deze gigantische taak. "Maar haar reacties op deze innerlijke stem van Jezus drukken veeleer een levenslang conflict uit tussen twee delen van haar persoonlijkheid: de Hemel en Helen, of God en het ego." (pag.30) Helen kon maar niet besluiten wie ze was, een Kind van God of van het ego.

Ze bleef een leerling van twee werelden, twee zelven, er was voortdurend ambivalentie.

Eigenlijk zoals we zelf als leerlingen ook, vooral in het begin. dat heen en weer zwalken tussen waarheid en illusie beleven.

Helen was emotioneel verbonden met de katholieke godsdienst en vooral de rituelen. Ontroerend is dat ze ongemerkt met haar hand in de zak de rozenkrans bad. En haar liefde voor de moeder van Jezus, Maria.

Helen was eigenlijk ook bang voor bovennatuurlijke zaken, het maakte haar ook angstig. Toch heeft ze het opschrijven van de Stem, die ze aan Jezus toeschreef, altijd met onderbrekingen volgehouden.

Tijdens het lezen, halverwege in het boek werd ik ook onrustig. Wat is toch eigenlijk die angst voor God, vroeg ik me af.

Waarom zijn we bang om naar binnen te kijken? Waarom zijn we zo bang voor onze ware Identiteit. Ik vond het in les 309:

 

"Naar binnen kijken is niets anders dan mijn wil vinden zoals God die geschapen heeft en zoals die is. Ik ben bang naar binnen te kijken, omdat ik denk dat ik een andere wil gemaakt heb die niet waar is, en die ik tot werkelijkheid heb gemaakt." (4-5)

 

Het is dus een onbewuste angst. Na jarenlange studie weet ik uiteindelijk wel en ervaar dat ook, dat juist daar die bron van stilte en vrede is. Maar je moet er wel alle obstakels voor wegslepen. Eigenlijk wist ik dit al toen ik nog jong was, maar de eisen en de indrukken van de wereld hielden me daar soms van af. Wie moet je dan gehoorzamen, de autoriteiten in de wereld of je ware Autoriteit, de Innerlijke Leraar. M.a.w. druk van buiten af hield me soms weg bij mijn ware aard. Ik heb echt mijn weg hierin moeten vinden.

 

Opvallend is dat aan het metafysisch aspect van de leringen - er is geen wereld - niet of nauwelijks aandacht wordt besteed. Misschien bedenk ik me omdat Helen een Platonist was, ze geloofde in een andere wereld buiten onze fysieke waarneming. De schrijver besteedt wel aandacht aan de verwarring tussen vorm en inhoud. Er is er ook veel aandacht voor haar innerlijke religieuze leven. Kenneth interpreteert haar religieuze leven alsof hij haar heel goed kende, of was hij zo'n goed psycholoog?

Sfeervol wordt het boek door de beschrijving van het dagelijkse leven en de stad New York van toen, met zijn metro en taxi's, appartementen, parken, winkels en lunches. Maar er zijn ook kerken en kloosters, waar Helen en Ken graag naar toegingen.

 

De teksten werden ontvangen binnen een academische setting. Het is jammer dat ze niet binnen dit instituut bekend werden, misschien had het de zogenaamde kloof tussen wetenschap en spiritualiteit kunnen dichten. Er is helemaal geen kloof, alleen maken zij gebruik van een andere kenbron. Ook vond ik niets over haar mening ten aanzien van wetenschappelijke theorieën die zij op dat instituut hanteerden en de nieuwe inzichten van de Geest. Ik zelf vind dat soms best moeilijk, zijn al die theorieën binnen de wetenschap niet waar, kunnen die allemaal overboord? Ja ze blijven binnen het kader van het ego. Of was dat ook voor haar een vraag? Had ik toch niet beter met wetenschap verder kunnen gaan dan met wonderen? Blijkbaar werd ik toch op een ander pad gezet. Ik leefde best met Helen mee, hoe moeilijk moet dit voor haar geweest zijn. Ik las ook in de biografie dat ze vindt dat het optekenen van de Cursus haar carrière verknoeid heeft.

De biografie doet verder ook verslag hoe de Cursus terecht kwam in de wereld. Eerst in een New Age omgeving waar het metafysische aspect niet werd onderschreven. Opvallend vond ik dat Helen er voor waakte dat 'haar Cursus' met zijn voornaamste boodschap van vergeving als zodanig in de wereld kwam. Het was uiteindelijk Judith Skutch die de Cursus in de vorm in de wereld bracht.

En er is natuurlijk aandacht voor de gedichten van Helen en de ware betekenis van het gebed. Deze poëzie doet je innig verbonden weten met de Liefde van God.

De titel doet vermoeden dat Helen geen gelukkig leven had. Was dit de conclusie van de schrijver of was dat ook haar eigen bevinding? Dat het optekenen van de tekst haar geen geluk bracht is wel duidelijk. Waar komt die titel eigenlijk vandaan, vroeg ik me af. Het staat notabene in het voorwoord dat ik nog eens over las. Het is ontleend aan een citaat uit Hamlet 'Absent thee from felicity awhile', 'ontzeg je dan de gelukzaligheid nog even'. (pag. 14)

Het boek is opgedragen aan Helen, die opdracht maakt heel duidelijk in beknopte vorm waar dit boek over gaat. (pag 6)

Het is echt een belevenis dit boek te lezen. Ik ben dankbaar dat het in het Nederlands is verschenen! En ik zal het zeker nog eens lezen.

Boekbespreking

Therese Lehr